آيه بعد براى روشنتر ساختن اين نعمت بزرگ حالتى را كه از دگرگون شدن اين نعمت به وجود مىآيد بيان مىكند مىگويد : « اگر بخواهيم آنها را غرق مىكنيم ، آن چنان كه نه فريادرسى داشته باشند ، و نه كسى كه آنها را از دريا بگيرد » ( * ( وَإِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلا صَرِيخَ لَهُمْ وَلا هُمْ يُنْقَذُونَ ) * ) . به يك موج عظيم فرمان مىدهيم كشتى آنها را واژگون كند ! يا به يك گرداب ماموريت مىدهيم آنها را در كام خود فرو بلعد ! يا به يك طوفان دستور مىدهيم آنها را مانند يك پر كاه بردارد و در وسط امواج پرتاب كند ! و اگر بخواهيم خاصيت آب و كشتى و نظم وزش باد و آرامش دريا را بر هم مىزنيم تا همه چيز آنها به هم ريزد ، اين مائيم كه اين نظام را تداوم مىبخشيم ، تا آنها بهره گيرند ، و اگر گهگاه حوادثى از اين قبيل مىفرستيم براى اين است كه از روى آن اهميت نعمتى را كه در آن غرقند بدانند . « صريخ » از ماده « صراخ » به معنى فريادرس است . و « ينقذون » از ماده « انقاذ » به معنى بر گرفتن و نجات دادن است . و سرانجام آخرين آيه مورد بحث براى تكميل اين سخن مىافزايد : « مگر باز هم رحمت ما شامل حال آنها شود ، و تا زمان معينى كه پايان زندگى آنهاست از اين زندگى بهره گيرند » ( * ( إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا وَمَتاعاً إِلى حِينٍ ) * ) . آرى با هيچ وسيله اى آنها نمىتوانند نجات يابند جز اينكه نسيم رحمت ما بوزد و لطف ما به يارى آنها بشتابد . « حين » به معنى وقت ، در آيه فوق اشاره به پايان زندگى انسان و اجل او است و بعضى آن را به پايان جهان تفسير كرده‌اند . آرى آنها كه بر كشتى سوار شده‌اند ( اعم از كشتيهاى بادبانى كوچك قديم